Hanuka - חנוכה

Alant következik a jeles felmenője után ugyanezen a néven második Mesilem Feis Szegál-Lőwy (Tosh, טאהש, Kanada, elhunyt 5775/2015) rabbi, egyben a negyedik nyírtassi rebbe beszédének a fordítása. Az alábbi gondolatokat a rabbi hanuka utolsó, zojsz hanuka זאת חנוכה néven ismert napján mondta el, és amelyek jiddis nyelven nyomtatva az Ávojdász Ávojdó – Imrojsz Kojdes עבודת עבודה אמרות קודש című könyvben jelentek meg.

Beszédében Lőwy rabbi a vágyaktól való elhatárolódás szükségességét hangsúlyozza, különösen, ami az evésre irányuló vágyat illeti. Lehetséges, hogy ezek a dolgok túl magasztosnak tűnhetnek számunkra, akik néha bizony még a kóser ételek beszerzésével is nehézségekbe ütközünk, néhányunk pedig még mindig azon dolgozik, hogy megszokja a teljes mértékben kóser ételek fogyasztását (I-ten adjon nekünk sikert minden vállalkozásunkban!). Mindazonáltal helyes tudnunk az igazságot, jó néha magasra szárnyalni, és megengedni magunknak, hogy tágítsuk spirituális törekvéseink horizontját. 

Gondolatait ekképpen kezdi: 

Minden évben, a hanuka napjai során, az akkori szentség különleges ereje újraéled, ahogy a szent könyvek értelmezik a gyertyák meggyújtásakor mondott áldás szövegét: „aki csodákat tett atyáinknak azokban a napokban, ebben az időben”. A csoda, amely akkor, „azokban a napokban” történt, most, „ebben az időben” újra felébred.

Ezért minden év ezen időszakában a hatalmunk arra, hogy megszenteljük és megtisztítsuk magunkat minden tisztátalanságtól, ismételten felébred, és ez különösen vonatkozik arra a törekvésünkre, hogy megszenteljük magunkat az evés során, illetve megtörjük az evés vágyát. Azért lettünk megparancsolva a gyertyák meggyújtására, mert e gyertyák „szentek”, és minden zsidó szívét bevilágítják a szentség ragyogó fényével, hogy általuk megtisztuljunk minden vágytól, és megszabaduljunk az anyag hatalmától, továbbá, hogy legyőzzük a görög héjat (klipász javan), melynek egyedüli célja, hogy minden szentséget és a tisztaságot kiirtson Jiszroél gyermekeiből.

Ezért a hanuka napjaiban magunkra kell vállalnunk, hogy többet fáradozunk a szentség megszerzésén és megőrzésén, különös tekintettel az evés szentségéére.

A Mindenható I-ten a Tóra átadásakor azt mondta * nekünk: „És ti papok [kohánim] királysága lesztek nekem”, minden zsidónak papnak [kohén] kell lennie, és ezt úgy lehet elérni, hogy „szent néppé” válunk, szentségben és tisztaságban élünk. Különösen igaz ez az étkezés szentségére vonatkozóan, amely a papok szentségének alapja. Ezáltal mi magunk is a papok spirituális szintjére fogunk felemelkedni.

Az egész zsidóság, „das ganze jiddiskeit”, az étkezés szentségétől függ. Mert ha valaki vágyai által vezérelve eszik, I-ten ments, akkor még ha kóser ételeket fogyaszt is, nagymértékű tisztátalansággal fedi el a szívét. Nem fogja érteni, miért kell olyan nehéz megpróbáltatásokat kiállnia, miért nem tudja megtörni önnön makacs természetét, miért nem jönnek a szentség szavai az ajkára, és egyáltalán, miért nem működik semmi sem neki? Mindez az evés problematikájából ered, ugyanis a vágyakozásból történő evés miatt az anyagi természete nagyon nehézkessé lesz, gonosz vélekedésekkel és attitűdökkel telik meg, I-ten mentsen meg minket! Kizárólag hiányosságokat, negatívumokat kezd el látni a többiekben, mindenkire haragudni fog, ráadásul sajnos a szentség ismerete is elzárul előle, továbbá semmit sem lesz képes elérni, hiszen a zsidóság teljességét csak abban az esetben lehetséges megszerezni, ha az evés szentségben történik.

Azt, hogy mit jelent zsidóként enni, rendkívül nehéz pontosan megmagyarázni. Lehetetlenség minderről általános irányelveket megfogalmazni, mert a báál dovor, a jécer horó (a „dolog mestere”, a rossz ösztön: kísértés, általánosan a gonosz erők mesterkedése) minden emberhez másként, személyre szabottan viszonyul: esetleg meggyőzhet valakit arról, hogy nem szükséges ennie, inkább böjtöljön, ám mindezt csak azért, hogy legyengüljön, és ne maradjon energiája semmire, mi több, szomorúságba és sötét keserűségbe süllyedjen, I-ten ments! Más esetekben a „dolog mestere” támogathatja, hogy valaki néhány órát böjtöljön, hogy utána erősebb vágyakozással és nagyobb kéjjel egyen, ám az illető ennek ellenére elégedett legyen önmagával, amiért böjtölt.

Erre vonatkozóan van egy tanács, ami úgy szól, hogy tűzzünk ki egy rögzített időpontot, amikor eszünk, méghozzá pontosan azelőtt, mielőtt az éhségérzet erősebbé válna. Számos tipp és különböző trükkök léteznek az ügyben, nehéz ezekkel kapcsolatosan egyértelmű iránymutatást adni. Mindenesetre mindenkinek a saját szintjének megfelelően szükséges dolgoznia azon, hogy olyan ételeket egyen, amelyek erőt adnak, és ne csupán azokat, amelyek jó ízűek. Emellett nem szabad addig enni, amíg el nem telítődünk, hanem el kell hagynunk az étkezésnek azt a részét, amelyre a legtöbb vágyunk irányul, valamint helyes, ha az evés közben megállunk, ami böjtölésnek számít.

Tehát mindenkinek szükséges gondoskodnia magáról, igazán oda kell figyelnie ezekre a dolgokra, és dolgoznia kell magán. Fontos hangsúlyozni, hogy ezek nem a kizárólag igaz embereket érintő „magas dolgok”. Nem, az elmondottakat mindenkinek meg kell tennie, saját zsidóságunk számottevő része függ ettől.

Különösen a gyermekek esetében erősen elterjedt a luxusételek és édességek fogyasztása. A szülők nem fordítanak elég figyelmet arra, hogy mit adnak a gyerekeiknek, voltaképpen különböző vágyakkal etetik őket. Először azt gondolják, hogy mindez semmiség, hiszen még gyerek, és tanul, méghozzá nagyon jól tanul, ezért hagyják, hogy így folytatódjon. Később viszont már látják sajnos, mi történik, amikor a gyermekük rossz tulajdonságai előjönnek: senkit nem tud elviselni, csak a saját kényelmével törődik, imádkozás közben egy szót sem hallani tőle, ráadásul utána már nem érez kedvet a tanuláshoz, senkinek sem engedelmeskedik, ha pedig parancsolsz neki valamit, megsértődik. Úgy gondolja, hogy másoknak kell engedelmeskedniük neki. Így válik tinédzserré, és a szülő egyedül nem boldogul vele. Mindez abból fakad, hogy gyermekét nem védte meg idejekorán a vágyaktól és a luxustól.

Ó!! Oj!! Geváld!! Végül is a vágyak büszkeséget és rossz szokásokat csempésznek a gyermekbe, és az emberek nem értik ezt. Márpedig a szülőknek tudniuk kell erről, és szükséges elgondolkodniuk azon, honnan származik a gyermek arroganciája és haragja. A gyerekeket úgy kell nevelni, hogy ne legyen belőlük vágyaikat követő kapzsi felnőttek, és meg kell tanítani őket arra, hogy a nassolás nagyon káros számukra. Meg kell őrizzük a józan eszünket, hogy fel tudjuk mérnüni, mikor adhatunk „nasit” és mikor nem. Néha ugyanis szükséges lehet, hogy a gyermeket valóban a maga módján neveljük **, ám nem gondolhatjuk mindig azt, hogy „még csak gyerek”, és ezért mentesül minden alól, bármit ehet és bármit mondhat, a Mindenható irgalmazzon!

Bész midras Nyirtass, Magyarország

A korábbi években, otthon, „Inderheimben”, *** a kísértés nem volt olyan nagy. Természetesen számos különféle kísértés létezett, a báál dovor ugyanis sosem alszik. Csakhogy a kísértés nem ért el olyan magas szintet, mert még híján voltunk az amerikai száműzetés, a „golusz Amerika” összes vágyának. Ritkán akadt egy kis lekách (mézes sütemény), egy darabka torta, amit meg lehetett szerezni, és amit el is osztották mindenki között. Az étel általában szűkös volt, még egy meglévő kenyérszeletet is nagyra értékeltek.

Gondoskodnunk kell róla, hogy megtanítsuk a gyerekeinknek, mennyire nem helyénvaló az ilyen viselkedés! És ha ezt tesszük, akkor érdemesülünk arra, hogy szentségben és tisztaságban éljünk, egyúttal elérünk oda, hogy az Örökkévalót szívből jövő melegséggel tudjuk szolgálni. A Mindenható szívből jövő szolgálata és szeretete pedig alázatossá teszi az embert, mert amikor egy zsidó megérzi a szentség fényét, alázatos lesz és aláveti magát a szentség valamennyi aspektusának, akkor nehezen elképzelhető, hogy egyáltalán haragudni tudjon.

Ez a hojdá'á, a Teremtőnek való hálaadás micvája hanukakor, mert a hojdá'á azt is jelenti, hogy bevallani. Márpedig, aki érzi a szentség fényét, mindig beismeri és bevallja vétkeit, és folyamatosan keresi, hogyan tudna még jobban átadni önmagát a Mindenhatónak minden erőfeszítésével. Elméje I-ten szolgálatára összpontosít.

Ha pedig valaki mélyen elmerül a vágyakban, és nehéz kiszakadnia belőlük, akkor beszélnie kell a Mindenhatóhoz, és meg kell kérnie Őt, hogy könnyítse meg számára a feladatot. Így szükséges kérnie: „Ribojnoj Sel Ojlam (a világ Ura), nyisd meg a szívemet, hogy visszatérhessek Hozzád”, és a Mindenható megvilágosítja őt. És ha a Mindenható akár csak egyszer is bevilágítja az embert a szentség bölcsességével, akkor minden próbatétel semmissé válik, kiderül az igazság, és az ember világosan látja, milyen ostobaságokkal volt félrevezetve. Csak könyörögnünk és könyörögnünk kell: „Uram, tisztítsd meg szívünket, hogy igazán szolgálhassunk Téged, újítsd meg veséinket, hogy féljünk a Te nevedtől, metéld körül szívünket, hogy szeressünk Téged”!

Folyónyi könnyet kell hullassunk, hogy a hűséges Gyógyító teljes szellemi gyógyulást küldjön nekünk, mert az egészség mindent magában foglal. A „teljes gyógyulás” azt jelenti, hogy meg kell gyógyulnunk, hogy teljes, azaz salém lehessünk. Minden téren ki kell teljesedjünk, hiszen a ránk háruló feladat az, hogy „tökéletes légy az Örökkévalóval, a te Isteneddel” (5Mózes 18:13), illetve „járj előttem és légy tökéletes” (1Mózes 17:1), különösen ma, zojsz chánukó napján (hanuka utolsó, nyolcadik napja), amikor megtörténik a végső pecsételés ****, kell sokat kérni, hogy a Mindenható imádata könnyebbé váljon.

A Mindenható segítsen abban, hogy hanuka fénye egész évben megmaradjon, a hanuka napjain énekelt dalok és dicsőítések ereje velünk maradjon, és ezzel a fénnyel felövezve szentségben és tisztaságban tanulhassuk a szent Tórát, örömet okozva az Örökkévalónak! Érdemesüljön mindenki arra, hogy gyermekeit a Tóra és a szentség útján tudja nevelni, hogy képes legyen megszentelni az Ő áldott nevét a világban, ahogy a Mindenható kéri tőlünk: „És meg ne szentségtelenítsétek szent nevemet, hogy megszenteltessem Izrael fiai között” (3Mózes 22:32)!

Legyen teljesítve, amit kérünk: „Szenteld meg a Te nevedet azok felett, akik szentelik a Te nevedet, és szenteld meg a Te nevedet a Te világodban”, legyen ez a Te akaratod, Örökkévaló, I-tenünk és atyáink I-tene, hogy megtartsuk a Te törvényeidet ebben a világban, és ezzel elnyerjük annak a kiváltságát, hogy éljünk, lássuk és megörököljük a Messiás napjainak jóságát és áldását, és az életet az Eljövendő Világban! Annak érdekében, hogy lelkem énekeljen Neked, és ne hallgasson el; Örökkévaló, I-tenem, örökké hálát adok Neked, jöjjön el a Megváltó hamarosan Sionba, napjainkban, Ámen!

———

* „És ti legyetek nekem papok királysága és szent nép” (2Mózes 19:6).

** „Neveld a gyermeket a maga módján, és ha megöregszik, akkor sem tér el attól” (Példabeszédek 22:6).

*** Az „Inderheim” a második világháború előtti életre utal, ebben az esetben Nyírtassra, egy kellemes és tipikus magyar falura, ahol Lőwy rabbi született és nőtt fel. Azonban ez természetesen nem csak egy helyet jelent, sokkal inkább általános kifejezés a háború előtti élet leírására, amelyet sok idős, jiddis nyelvű ember használ, akik nosztalgiával beszélnek a múltról.

**** Egyes kabbalisztikus források szerint hanuka utolsó napja az adott évre kirótt sors végleges lezárásának utolsó esélye, a jom kipurkor meghozott döntés végső lepecsételése.

יעדעס יאר אין די ימי חנוכה ווערט דאך נתעורר דער אייגענער כח הקדושה וואס ס'איז געווען דעמאלטס, ווי די ספרים הקדושים טייטשן דאס וואס מ'זאג מיר דעם נוסח הברכה ביים צינדן, שעשה נסים לאבותינו בימים ההם בזמן הזה, אז דער נס וואס איז געשען דעמאלטס "בימים ההם", ווערט נתעורר היינט "בזמן הזה" נאכאמאל, פארדעם יעדעס יאר אין די טעג ווערט נאכאמאל נתעורר דער כח אז מ'זאל זיך קענען מקדש ומטהר זיין פון אלע טומאות, בפרט זיך מקדש צו זיין ביים עסן, ברעכן די תאות האכילה, פארדעם האט מען אונז געגעבן די מצוה פון הדלקת הנרות, ווייל הנרות הללו "קודש" הם, די ליכטלעך לייכטן און שיינען אריין אין יעדן יודיש הארץ אן אור הקדושה, זיך מטהר צו זיין דורך דעם פון אלע תאות, ארויסצוקריכן פונעם כח החומרי, מכניע צו זיין די קליפה פון יון, וואס וויל נאר אויסרייסן די קדושה וטהרה פון יודישע קינדער.

פארדעם דארף מען אין די ימי החנוכה מקבל זיין אויף זיך, צו הארעווען מער אויף קדושה ובפרט אויף קדושת האכילה, דער אייבערשטער האט אונז אנגעזאגט נאך ביי קבלת התורה (שמות י"ט ו) ואתם תהיו לי ממלכת "כהנים", יעדער יוד דארף אליין זיין א כהן, ווי אזוי, "וגוי קדוש" - עטץ זאלטס ענק פירן בקדושה ובטהרה, בפרט מיט קדושת האכילה, וואס דאס איז דער יסוד פון די קדושת הכהנים, מיט דעם וועט עטץ זיין אין די בחינה פון כהנים.

אין קדושת האכילה ווענדט זיך דאס גאנצע יודישקייט, ווייל אז א מענטש עסט לשם תאוה חלילה, אפילו מאכלי היתר, ברענגט דאס אריין אין אים א געוואלדיגע טמטום הלב, נאך דעם פארשטייט ער נישט פארוואס ער האט אזויפיל שווערע נסיונות, פארוואס ער קען זיך נישט ברעכן זיין מגושמ'דיגער נאטור, ער קען זיך נישט עפענען דאס מויל ביי א דבר שבקדושה, ס'גייט אים גארנישט, דאס קומט אלעס פונעם עסן, ווייל דורכ'ן עסן לשם תאוה ווערט דער חומר זייער מגושם, ער ווערט פול מיט דעות און מדות רעות רחמנא ליצלן, ער זעט נאר חסרונות אויף יעדן און אויף אלעם רעגט ער זיך, דער דעת דקדושה איז אים נעבעך פארשטעלט און ער קען צו גארנישט צוקומען, ווייל יודישקייט קען מען נישט קונה זיין נאר אויב דאס עסן איז

בקדושה.

וואס דאס הייסט עסן ווי א יוד, איז א שווערע זאך מסביר צו זיין פונקטליך, מ'קען נישט זאגן ביי דעם קיין כללות'דיגע זאכן, ווי אזוי צו עסן, ווייל דער בעל דבר ארבעט אויף פארשידענע אופנים ביי יעדן אנדערש, איינעם קען ער איינרעדן ער זאל דייקא נישט עסן, ער זאל פאסטן כדי ער זאל ווערן אפגעשוואכט, נאך דעם האט ער נישט קיין כח און קיין מוח צו גארנישט, פאלט ער אריין אין עצבות און אין מרה שחורה חלילה. און אמאל קען דער בעל דבר באשטיין ער זאל פאסטן אפאר שעה כדי נאך דעם זאל ער עסן מיט א שטערקערע תאוה ח"ו, און דער מענטש שפירט זיך נאך זייער גוט, ווייל ער האט דאך געפאסט, פארדעם שטייט אן עצה מ'זאל האבן א זמן קבוע ווען צו עסן, און עסן דוקא אין דעם זמן, נאך פאר ס'הונגערט אים שטארק, אזוי איז דא פארשידענע עצות ותחבולות אלץ אויף אן אנדערן אופן, ס'איז שווער צו זאגן א כלל אין דעם, אבער על כל פנים יעדער דארף ארבעטן לפי בחינתו צו עסן דייקא מאכלים וואס געבן כח, נישט דוקא וואס האבן א גוטן טעם, און מ'זאל נישט עסן צו דער זעט, מ'זאל איבערלאזן א חלק פון א מאכל וואס ס'שמעקט זייער, און מ'זאל מפסיק זיין אינמיטן עסן, וואס דאס אליין ווערט גערעכנט ווי א תענית, אזוי דארף זיך יעדער אליין נאכקוקן, מ'דארף צולייגן קאפ, און ארבעטן אויף זיך, ס'איז נישט קיין הויכע זאכן, יעדער דארף טון דערין, אין דעם ליגט אסאך אסאך יודישקייט.

בפרט ביי קינדער, איז שטארק נפרץ דאס עסן מותרות און נאשערייען, די עלטערן געבן נישט גענוג אכטונג וואס מ'גיט זיי, זיי עסן זיך אן מיט פארשידענע תאוות, קודם מיינט מען ס'איז גארנישט ווייל ער איז דאך נאך א קינד, און לערנען לערנט ער דאך זייער פיין, אזוי לאזט ער דאס לויפן, און שפעטער זעט ער נעבעך וואס טוט זיך, שפעטער קומען ארויס די מדות רעות פון אזא קינד, ער קען קיינעם נישט פארנעמען, ער מוז זיין באקוועם, ביים דאווענען הערט מען נישט קיין ווארט פון אים, און נאכדעם האט ער שוין נישט קיין חשק צום לערנען אויך נישט, קיינעם פאלגט ער נישט, און אז מ'הייסט אים עפעס ווערט ער באליידיגט, נאר אים זאל מען פאלגן, און אזוי בחור'ט ער זיך און מ'קען זיך מיט אים נישט קיין עצה געבן. דאס אלעס נעמט זיך פון דעם ווייל מ'היט נישט דאס קינד פון תאוות און מותרות.

אוי!! געוואלד!! די תאוות ברענגען דאך אריין גיאות און מדות רעות אינעם קינד, מ'פארשטייט דאס נישט, עלטערן ברויכן דאס גוט וויסן, זיי ברויכן אריינטראכטן פון וואו קומט די חוצפה און עזות פונעם קינד, קינדער ברויך מען מחנך זיין זיי זאלן נישט וואקסן קיין בעלי תאוה, מ'זאל זיי אויסלערנען אז דאס אנעסן זיך מיט נאשערייען שאדט זייער, און מ'דארף האלטן קאפ ווען מ'מעג זיי יא געבן נאשעריי און ווען נישט, אמאל דארף מען יא געבן, כדי מחנך צו זיין דאס קינד על פי דרכו, אבער ס'דארף גיין מיט א חשבון, מ'קען נישט טראכטן "ער איז דאך נאך א קינד" און פארדעם איז ער פטור פון אלעם, פארדעם קען ער שוין עסן כאטשיג וואס און רעדן כאטשיג וואס, השם ירחם.

אין די פריערדיגע יארן, אינדערהיים, איז דער נסיון נישט געווען אזוי גרויס - ס'איז געווען אסאך אנדערע נסיונות, דער בעל דבר שלאפט קיינמאל נישט, אבער דער נסיון איז נישט געווען אזוי ווייט - ווייל ס'איז נישט געווען די אלע תאוות פון גלות אמעריקע, קוים אמאל אז ס'איז געווען א שטיקל לעקעך צו באקומען, האט מען דאס איינגעטיילט, דאס גאנצע עסן בכלל איז געווען מיט א צמצום, אפילו דאס רעפטל ברויט וואס מ'האט שוין געהאט איז געווען טייער.

זאל מען זיך נעמען דאס מתקן צו זיין, און מחנך זיין די קינדער אויף דעם, זיי לערנען ווי ווייט דאס טויג נישט, און אז מ'וועט טון אין דעם וועט מען זוכה זיין זיך צו פירן בקדושה וטהרה, אזוי וועט מען צוקומען צו דינען דעם אייבערשטן מיט א ווארעמקייט, מיט הארץ, און אז די עבודה וועט גיין מיט הארץ מיט הרגש, וועט מען זיך קענען פירן בהכנעה אויך, ווייל אז א יוד שפירט דעם אור הקדושה איז ער אויסגעאיידלט און נכנע אונטער יעדע דבר שבקדושה, ס'איז נישט שייך ער זאל זיך רעגן.

דאס איז די מצוה פון "הודאה" אום חנוכה, ווייל הודאה איז אויך טייטש זיך מודה זיין, דער וואס שפירט דעם אור הקדושה דער איז זיך שטענדיג מודה ומתודה אויף זיינע עוולות, ער זוכט אלץ מער און מער ווי אזוי ער קען זיך איבערגעבן פאר'ן אייבערשטן מיט אלע כוחות, דער מוח ליגט אים אין עבודת ה'.

... און אז א מענטש שפירט זיך שטארק איינגעזונקען אין תאוות, ס'גייט אים שווער זיך צו ברעכן, זאל ער רעדן צום אייבערשטן און בעטן ס'זאל אים גיין גרינגער די עבודה, ער זאל בעטן, "רבוש"ע עפען מיר מיין הארץ איך זאל זיך קענען צוריקכאפן צו דיר", דעמאלטס וועט אים דער אייבערשטער דערלייכטן, און אז דער אייבערשטער שיינט נאר איינמאל אריין דעם דעת דקדושה ווערן אלע נסיונות בטל, דער אמת װערט אויפגעדעקט, און ער זעט איין מיט וואס ער איז געווען פארנארט ביז יעצט, מ'דארף נאר בעטן און בעטן: רבוש"ע וטהר לבנו לעבדך באמת, חדש כליותינו ליראה את שמך, מול את לבבנו לאהבתך.

מ'וואלט געברויכט פארגיסן טייכן טרערן אז דער רופא נאמן זאל אונז שוין שיקן א רפואה שלימה ברוחניות, ווייל רפואה אין כולל אלעס, "רפואה שלימה" איז טייטש מ'זאל ווערן אויסגעהיילט צו קענען זיין א שלם, זיך משלים זיין אין אלעם, ס'זאל זיין "תמים" תהיה עם ה' אלהיך (דברים י"ח י"ג), און התהלך לפני והיה "תמים" (בראשית י"ז א'), בפרט היינט זאת חנוכה, ווען ס'איז דער גמר החתימה, דארף מען אסאך בעטן אז די עבודה זאל גיין גרינגער.

דער אייבערשטער זאל העלפן אז דער אור פון חנוכה זאל בלייבן אויף א גאנץ יאר, דער כח פון די שירות ותשבחות וואס מ'האט געזונגען אין די ימי החנוכה זאל מען מיטנעמען, מ'זאל מיט דעם אור קענען לערנען די תורה הקדושה בקדושה וטהרה און טון א נחת רוח פאר'ן אייבערשטן, יעדער זאל זוכה זיין אויפצוציען זיינע קינדער על דרך התורה והקדושה, לקדש שמו יתברך בעולם, ווי דער אייבערשטער כביכול אליין בעט זיך (ויקרא כ"ב ל"ב) ונקדשתי בתוך בני ישראל, ולא תחללו את שם קדשי, פארשוועכטס נישט מיין הייליג נאמען, ס'זאל שוין זיין קדש את שמך בעולמך וקדש את שמך על מקדישי שמך, ויהי רצון מלפניך ה' אל-הינו ואל-הי אבותינו שנשמור חוקיך בעולם הזה ונזכה ונחיה ונראה ונירש טובה וברכה לשני ימות המשיח ולחיי העולם הבא, למען יזמרך כבוד ולא ידום ה' אלהי לעולם אודך, ובא לציון גואל במהרה בימינו אמן.

ספר עבודת עבודה אמרות קודש, לרבי משולם פייש סג״ל לאווי זצ״ל (השני) אדמו"ר מטאהש, ח"א דף קל"ב